ده توصیه برای کاهش اضطراب جدایی در کودکان ( نوزادی تا پیش دبستانی)

  • ریحانه اناری

    هنردرمانگر

    تاریخ آخرین بروزرسانی ۱۴۰۱/۰۹/۰۱

ده توصیه برای کاهش اضطراب جدایی در کودکان ( نوزادی تا پیش دبستانی)

اضطراب جدایی در کودکان چیست؟

اضطراب جدايي ترس از جدا شدن است؛ اين اضطراب زماني شدت پيدا مي كند كه فرد بايد از خانه يا افردي كه به آنها دلبستگي دارد جدا شود. اضطراب جدايي در طبقه اختلالات اضطرابي قرار دارد. اضطراب جدايي يكي از مراحل طبيعي رشد كودك است. اين نوع از اضطراب زمانی به حيات اجداد ما كمك مي كرد و اکنون به كودكان كمك مي كند تا به اين شكل بر محيط خود مسلط شوند.

اضطراب جدایی در نوزاد در پايان دوسالگي از بين مي رود يعني زمانيكه كودك درك مي كند كه ممكن است به طور موقت والدين نباشند ولي آنها بر مي گردند و بعد از مدتي آنها را مي بينند.

 

 

علائم اضطراب جدایی

  • ترس از تنها بودن يا تنها شدن در خانه

  • در بعضي كودكان حالت چسبندگي به والدين

  • دیدن كابوس هايي با موضوع جدا شدن از والدين

  • اضطــراب شديد هنگام جدا شدن از والدین يا خانه

  • بروز مشكلات فيزيكي هنگام جدايي مثل سردرد و تهوع

  • نگراني بابت از دست دادن يا صدمه ديدن فردي كه به او دلبسته هستند

  • نگراني شديد از جدا شدن هاي غير قابل پيش بيني از افراد دلبسته خود

  • امتناع از ترك كردن خانه براي رفتن به مدرسه، محل كار و ساير مكان ها

 

اضطراب جدایی را چگونه تشخیص دهیم؟

اگر علائم گفته شده در كودكان به مدت چهار هفته و در بزرگسالان به مدت شش هفته ادامه یابد، برای آنها تشخیص اضطراب جدایی داده می شود.

 

علت اضطراب جدایی

علت اضطراب جدايي مشخص نيست ولي مرگ يكي از نزديكان يا حيوان خانگي، طلاق والدين و يا تغيير مدرسه مي تواند باعث شروع اين اختلال شود. همين طور والدين مداخله گر و يا بیش از حد حمايت كننده مي تواند باعث اين اضطراب شود. نقش ژنتيك در اين اختلال ثابت نشده اما توارث در اين اختلال مي تواند نقش داشته باشد.

 

راهکارهایی برای درمان اضطراب جدایی در نوزادان  

همه بچه‌ها در فاصله‌ای بین هشت ماهگی تا دو سالگی کمابیش دچار اضطراب جدایی می‌شوند. اضطراب جدایی در نوزادان بین ده تا هجده ماهگی معمولا به اوج خود می‌رسد. در ادامه این مطلب ده راهکار به شما توصیه می‌کنیم که می‌توانید این فرآیند را راحت‌تر پشت سر بگذارید.

1. کودک را خیلی زود با غریبه‌ها آشنا کنید

اگر فرزندتان را خیلی زود با پرستار، افراد فامیل یا دوستانی که ساعت‌هایی در روز از او مراقبت می کنند آشنا کنید، فرآیند اضطراب جدایی راحت‌تر کنترل می‌شود. وقتی فرزندتان مراقبانی غیر از شما داشته باشد، بین ۶ تا ۸ ماهگی رابطه عاطفی صمیمانه‌ای با این افراد برقرار می‌کند و زمانی که دچار اضطراب جدایی شد، از بودن در کنار این افراد احساس امنیت می‌کند. این مسئله به شما هم کمک می‌کند که دوره اضطراب جدایی را با تنش و درگیری کمتری سپری کنید.

2. جدا شدن از کودک را تمرین کنید

تجربه اضطراب جدایی به این دلیل به وجود می‌آید که کودک متوجه می‌شود وجود اشیا و افراد همیشگی است حتی اگر نتواند در لحظه آنها را ببیند. وقتی شما فرزندتان را ترک می‌کنید، کودک می‌داند شما جایی هستید اما با او نیستید، برای همین ناراحت می‌شود. یک تمرین خوب برای اینکه به فرزندتان نشان دهید همیشه هرجا که باشید برمی‌گردید، این است که گاهی در خانه از او جدا شوید. بگذارید سینه‌خیز به بیرون اتاق برود و چند دقیقه‌ای به تنهایی بازی کند- سریع به سمتش نروید و تا زمانی که خطری تهدیدش نمی‌کند، اجازه دهید تنها باشد و بازی کند. وقتی می‌خواهید به اتاق دیگری بروید، به او بگویید کجا می‌روید و کی برمی‌گردید: من میرم تو آشپزخونه، الان برمی‌گردم.

3. زمان درستی کودک را ترک کنید

اگر فرزند شما حالش خوب باشد، خیلی راحت‌تر با رفتن شما کنار می‌آید. وقتی پرستار یا مراقب فرزندتان می‌رسد، اطمینان حاصل کنید سیر است و به اندازه کافی استراحت کرده است. اگر حالش خوب نیست، او را ترک نکنید. یادتان باشد همه انسان‌ها و نه فقط نوزاد ده ماهه دوست دارند وقتی مریض‌اند مادرشان کنارشان باشد.

4. عادی‌سازی کنید

یک نفر را به عنوان کمک در کنارتان داشته باشید. لازم نیست حتما یک پرستار استخدام کنید. این فرد می‌تواند یکی از آشنایان و دوستان شما باشد که هفته‌ای دو سه بار وقتی شما هم خانه هستید با کودک بازی می‌کند. به این شکل هم شما عادت می‌کنید، هم کودک با آن فرد احساس راحتی می‌کند. در ابتدا نزدیک آنها باشید و کم‌کم تا جایی که امکان دارد دور شوید و بگذارید به تنهایی بازی کنند.

5. خداحافظی کنید

گرچه خیلی راحت‌تر است وقتی فرزندتان سرگرم بازی است، بدون خداحافظی او را ترک کنید اما حتما باید خداحافظی گرم اما کوتاه با فرزندتان داشته باشید. یادتان باشد کودک احساس شما را درک می‌کند بنابراین سعی کنید هر نوع احساس اضطراب یا عذاب وجدان را از خود دور کنید. در عوض خیلی سریع او را ببوسید و بگویید که زود برمی‌گردید. فرآیند خداحافظی را طولانی نکنید چون باعث افزایش اضطراب کودک و خود شما می‌شود.

6. کودک را سرگرم کنید

به خواهرتان یا کسی که قرار است مراقب کودک باشد بگویید نیم ساعت قبل از رفتن شما برسد. فرزندتان می‌تواند در این مدت که شما هم حضور دارید به آرامش برسد. همچنین کودک و خواهرتان فرصت کافی دارند که مشغول بازی شوند. اگر همه چیز خوب پیش برود، کودک به اندازه کافی درگیر بازی می‌شود و شما می‌توانید خیلی سریع خداحافظی کنید و بدون این که قشقرق به راه بیفتد، بروید.

7.  قدم به قدم پیش بروید

در قدم‌های اول سعی کنید حدود یک ساعت فرزندتان را که دارای اضطراب جدایی است، ترک کنید. این کار به او کمک می‌کند تا عادت کند شما می‌روید و می‌آیید و در کنارش هستید.

8. زمان‌بندی را جدی بگیرید

اگر فرزندتان دچار اضطراب جدایی شده، همان موقع پرستار یا کمک نگیرید. اگر از قبل پرستار روزانه داشته و در زمان رفتن شما خیلی بی‌قراری نشان می‌داده، خیلی کوتاه با او خداحافظی کنید. این کار باعث می‌شود بقیه روز را با آرامش بیشتری بگذراند. این شیوه را ادامه دهید و اگر لازم شد یکی از عروسک‌هایش را معرفی کنید که در زمان نبودن شما، به جای شما در کنار کودک باشد.

9. برنگردید

اگر برای رفتن برنامه‌ریزی کرده‌اید، بروید. رفتن، برگشتن و دوباره رفتن شما فقط باعث بیشتر شدن اضطراب کودک و گیج شدن او می‌شود.

10. یادتان باشد که گریه‌های کودک زود تمام می‌شود

حتی وقتی کودک به سختی گریه می‌کند باید بدانید که اشک‌هایش چند دقیقه بعد از رفتن شما تمام می‌شوند، در غیر این‌صورت مراقب فرزندتان با شما تماس می‌گیرد. پس کودک دلبندتان را ببوسید و با او خداحافظی کنید؛ اصلا هم عذاب وجدان نداشته باشید که فرزندتان را ترک می‌کنید و با کس دیگری تنها می‌گذارید.

راهکارهایی برای حل مشکل اضطراب جدایی در کودکان سه تا شش سال

  • پنهاني كودك خود را ترك نكنيد.

  • سعي كنيد براي استراحت كردن و غذا خوردن كودك خود برنامه ريزي كنيد چراكه بي خوابي و گرسنگي اضطراب آنها را تشديد مي كند.

  • قبل از اينكه آنها را ترك كنيد با كودك خود صحبت كنيد و او را مطمئن كنيد كه بر مي گرديد هرگز به او نگوييد اين كار تو مرا عصباني مي كند و يا چرا مثل بچه هاي لوس گريه مي كني و ...

  • به آنها بگوييد من مي دانم تو نمي خواهي من جايي بروم ولي بعد از تمام شدن كارم بر مي گردم.

  • با آرامش و همدلي صحبت كنيد براي مثال من مي دانم تو ناراحتي ولي من بايد به آشپزخانه بروم و غذا درست كنم.

  • ايجاد احساس امنيت با عشق و توجه بي قيد و شرط ممكن است به اين ترتيب كودكان ياد مي گيرند به گونه ای دوري والدين را تحمل كنند.

  • تمرين كنيد كه دوره هاي كوتاهي از خانه بيرون برويد و برگرديد و با صداي بلند بگوييد من برگشتم، از يك اتاق به اتاق ديگر برويد و بگوييد من اينجا هستم.

  • اضطراب خود را كنترل كنيد اگر كودك شما هنگام ترك كردن خانه، شما را مضطرب ببيند نگراني او بيشتر مي شود.

 

اختلال اضطراب جدایی در کودکان پیش دبستانی

اختلال جدایی در کودکان از سنین پیش‌دبستان بروز می‌کند و بدون کمک شخص متخصص سالیان دراز کودک و خانواده را درگیر می‌کند و کیفیت زندگی آنها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.  کودکان مبتلا به اضطراب جدایی از هر موقعیتی که مجبور به جدایی از والدین و اشخاص نگهدارنده هستند (بخصوص مادر که نقش پررنگ‌تری را برای کودکان ایفا می‌کند) اجتناب می‌کنند، برای مثال با اینکه از رفتن به کلاس نقاشی و یا زبان لذت می‌برند و دوستان زیادی در آن‌جا دارند ولی به دلیل جدایی از والدین یا پرستار تمایلی به کلاس رفتن ندارند.

اضطراب جدایی در کودکان پیش دبستانی در بسیاری موارد با نشانه‌های جسمانی همراه است. برای مثال هنگام رفتن به مدرسه یا کلاس‌های آموزشی کودک ممکن است هنگام جدا شدن از والدین دچار سردرد، حالت تهوع و شکم درد شود و از مشکلات جسمانی خود شکایت داشته باشد.

کودکان پیش دبستانی مبتلا به اضطراب جدایی از دزدیده شدن، وقوع اتفاق ناگوار برای خود یا اعضای خانواده و برنگشتن والدین به خصوص مادر هراس دارند و در تمام مدت جدایی به صورت غیرطبیعی به این گونه موارد فکر می‌کنند.

 

درمان اضطراب جدایی در کودکان پیش دبستانی

والدین در برخورد با کودکان مبتلا به اضطراب جدایی باید بسیار صبور باشند و ضمن همکاری با درمانگر ازسرزنش کردن کودکان پرهیز کنند. جملاتی از قبیل: «تو دیگر بزرگ شده‌ای، اگر با دوستانت بازی نکنی دیگر تو را برای بازی به پارک نخواهم آورد، مثل بقیه همکلاسی‌هایت به کلاس برو و اگر به این رفتارت ادامه بدهی دیگر دوستت ندارم» پرهیز کنند. اینگونه جملات نه تنها کمکی به بهبود اضطراب کودکان نمی‌کند بلکه باعث تشدید اضطراب و عدم اعتماد به نفس آن‌ها می‌شود.

در بسیاری از موارد والدین بدون توجه به درک احساسات کودک، او را تنها می‌گذارند و کودک در نبود والدین به شدت مضطرب می‌شود. والدینی که در کودک خود نشانه‌هایی از اضطراب جدایی را مشاهده می‌کنند برای درمان کودک خود باید به روانشناس کودک مراجعه کنند و در زمان درمان نیز نکات زیر را رعایت کنند:

  1. بدون اطلاع دادن به کودک محیط خانه را ترک نکنند (ممکن است کودک در هنگام جدایی از شما گریه کند و از شما به سختی جدا شود).

  2. اگر کودک به مهد کودک یا مدرسه می‌رود به هیچ وجه به او نگویید که من سریع برمی گردم ( در صورتی که شما قصد برگشت ندارید) کودک در این چنین موقعیتی دچار اضطراب بیشتری می‌شود؛ چون شما قول برگشت را به او داده‌اید و او همچنان منتظر شماست.

  3. اگر مجبور به ترک کودک هستید به او توضیح دهید که برای کار ضروری از او جدا می‌شوید و جای او در کنار پدر یا مراقبش امن است و شما هر چه سریع‌تر و حتماً برمی‌گردید.

  4. به او بگویید، دوستش دارید و اضطراب او، علاقه شما را نسبت به او کم نکرده است.

  5. حتما زمان کافی و با کیفیت برای کودک در نظر بگیرید (نیم ساعت در روز بدون موبایل و انجام کار‌های خانه بهتر از چند ساعت وقت گذاشتن بدون توجه کامل به کودک است).

 

عوارض درمان نشدن اضطراب جدایی در کودکان

اگر اضطراب جدایی در سنین کودکی بهبود نیابد، فرد در آینده دچار مشکلات بی شماری می شود از جمله:

  • مهارتهای اجتماعی در او رشد نمی کند

  • دچار مشکل نداشتن اعتماد به نفس می‌شود

  • عملكرد بين فردي و اجتماعي فرد را تحت تاثير قرار مي دهد

  • اضطراب و هراس او در نوجوانی و بزرگسالی ادامه خواهد یافت

  • در بسیاری موارد کودکان مبتلا به اضطراب جدایی توانایی بروز استعدادهای خود را ندارند

  • ممکن است به دلیل فعالعیت نکردن در گروه‌های همسن به مرور از سمت همسالان طرد شوند

 

اگر علائم اضطراب جدایی بیش از چهار هفته در کودک شما مشاهده شد حتماً از یک مشاوره و روانشناس کودک کمک بگیرید. مرکز مشاوره یاسان یکی از بهترین مراکز روانشناسی کودک و نوجوان آمادگی دارد خدمات روانشناسی را به صورت حضوری یا آنلاین به مراجعان ارائه کند. برای دریافت وقت مشاوره کلیک کنید.

 

شیوه دریافت وقت مشاوره

۱. ساکنان ایران: لطفا برای دریافت وقت مشاوره از روانشناسان کودک و نوجوان مرکز مشاوره یاسان از ساعت 9 تا 19 با دو شماره زیر تماس بگیرید.

تماس با ما

تماس با ما

 

۲. فارسی زبانان خارج از کشور: لطفا برای دریافت وقت مشاوره از روانشناسان کودک و نوجوان مرکز مشاوره یاسان از طریق واتس‌اپ پیام دهید.

 

شیوه دریافت وقت مشاوره

۱. ساکنان ایران: لطفا برای دریافت وقت مشاوره از روانشناسان کودک و نوجوان مرکز مشاوره یاسان از ساعت 9 تا 19 با دو شماره زیر تماس بگیرید.

تماس با ما

تماس با ما

 

۲. فارسی زبانان خارج از کشور: لطفا برای دریافت وقت مشاوره از روانشناسان کودک و نوجوان مرکز مشاوره یاسان از طریق واتس‌اپ پیام دهید.

 

برچسب ها:

اضطراب جدايي ترس از جدا شدن است؛ اين اضطراب زماني شدت پيدا مي كند كه فرد بايد از خانه يا افردي كه به آنها دلبستگي دارد جدا شود. اضطراب جدايي در طبقه اختلالات اضطرابي قرار دارد. اضطراب جدايي يكي از مراحل طبيعي رشد كودك است. اين نوع از اضطراب زمانی به حيات اجداد ما كمك مي كرد و اکنون به كودكان كمك مي كند تا به اين شكل بر محيط خود مسلط شوند.

  • ترس از تنها بودن يا تنها شدن در خانه

  • در بعضي كودكان حالت چسبندگي به والدين

  • دیدن كابوس هايي با موضوع جدا شدن از والدين

  • اضطــراب شديد هنگام جدا شدن از والدین يا خانه

  • بروز مشكلات فيزيكي هنگام جدايي مثل سردرد و تهوع

  • نگراني بابت از دست دادن يا صدمه ديدن فردي كه به او دلبسته هستند

  • نگراني شديد از جدا شدن هاي غير قابل پيش بيني از افراد دلبسته خود

  • امتناع از ترك كردن خانه براي رفتن به مدرسه، محل كار و ساير مكان ها

اگر علائم گفته شده در كودكان به مدت چهار هفته و در بزرگسالان به مدت شش هفته ادامه یابد، برای آنها تشخیص اضطراب جدایی داده می شود.

علت اضطراب جدايي مشخص نيست ولي مرگ يكي از نزديكان يا حيوان خانگي، طلاق والدين و يا تغيير مدرسه مي تواند باعث شروع اين اختلال شود. همين طور والدين مداخله گر و يا بیش از حد حمايت كننده مي تواند باعث اين اضطراب شود. نقش ژنتيك در اين اختلال ثابت نشده اما توارث در اين اختلال مي تواند نقش داشته باشد.

  • پنهاني كودك خود را ترك نكنيد.

  • سعي كنيد براي استراحت كردن و غذا خوردن كودك خود برنامه ريزي كنيد چراكه بي خوابي و گرسنگي اضطراب آنها را تشديد مي كند.

  • قبل از اينكه آنها را ترك كنيد با كودك خود صحبت كنيد و او را مطمئن كنيد كه بر مي گرديد هرگز به او نگوييد اين كار تو مرا عصباني مي كند و يا چرا مثل بچه هاي لوس گريه مي كني و ...

  • به آنها بگوييد من مي دانم تو نمي خواهي من جايي بروم ولي بعد از تمام شدن كارم بر مي گردم.

  • سایر موارد را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

1. کودک را خیلی زود با غریبه‌ها آشنا کنید

اگر فرزندتان را خیلی زود با پرستار، افراد فامیل یا دوستانی که ساعت‌هایی در روز از او مراقبت می کنند آشنا کنید، فرآیند اضطراب جدایی راحت‌تر کنترل می‌شود. وقتی فرزندتان مراقبانی غیر از شما داشته باشد، بین ۶ تا ۸ ماهگی رابطه عاطفی صمیمانه‌ای با این افراد برقرار می‌کند و زمانی که دچار اضطراب جدایی شد، از بودن در کنار این افراد احساس امنیت می‌کند. این مسئله به شما هم کمک می‌کند که دوره اضطراب جدایی را با تنش و درگیری کمتری سپری کنید.

2. جدا شدن از کودک را تمرین کنید

تجربه اضطراب جدایی به این دلیل به وجود می‌آید که کودک متوجه می‌شود وجود اشیا و افراد همیشگی است حتی اگر نتواند در لحظه آنها را ببیند. وقتی شما فرزندتان را ترک می‌کنید، کودک می‌داند شما جایی هستید اما با او نیستید، برای همین ناراحت می‌شود. یک تمرین خوب برای اینکه به فرزندتان نشان دهید همیشه هرجا که باشید برمی‌گردید، این است که گاهی در خانه از او جدا شوید. بگذارید سینه‌خیز به بیرون اتاق برود و چند دقیقه‌ای به تنهایی بازی کند- سریع به سمتش نروید و تا زمانی که خطری تهدیدش نمی‌کند، اجازه دهید تنها باشد و بازی کند. وقتی می‌خواهید به اتاق دیگری بروید، به او بگویید کجا می‌روید و کی برمی‌گردید: من میرم تو آشپزخونه، الان برمی‌گردم.

3. زمان درستی کودک را ترک کنید

اگر فرزند شما حالش خوب باشد، خیلی راحت‌تر با رفتن شما کنار می‌آید. وقتی پرستار یا مراقب فرزندتان می‌رسد، اطمینان حاصل کنید سیر است و به اندازه کافی استراحت کرده است. اگر حالشخوب نیست، او را ترک نکنید. یادتان باشد همه انسان‌ها و نه فقط نوزاد ده ماهه دوست دارند وقتی مریض‌اند مادرشان کنارشان باشد.

4. سایر موارد را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

اختلال جدایی در کودکان از سنین پیش‌دبستان بروز می‌کند و بدون کمک شخص متخصص سالیان دراز کودک و خانواده را درگیر می‌کند و کیفیت زندگی آنها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.  کودکان مبتلا به اضطراب جدایی از هر موقعیتی که مجبور به جدایی از والدین و اشخاص نگهدارنده هستند (بخصوص مادر که نقش پررنگ‌تری را برای کودکان ایفا می‌کند) اجتناب می‌کنند، برای مثال با اینکه از رفتن به کلاس نقاشی و یا زبان لذت می‌برند و دوستان زیادی در آن‌جا دارند ولی به دلیل جدایی از والدین یا پرستار تمایلی به کلاس رفتن ندارند.
 

توضیحات تکمیلی را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

والدین در برخورد با کودکان مبتلا به اضطراب جدایی باید بسیار صبور باشند و ضمن همکاری با درمانگر ازسرزنش کردن کودکان پرهیز کنند. جملاتی از قبیل: «تو دیگر بزرگ شده‌ای، اگر با دوستانت بازی نکنی دیگر تو را برای بازی به پارک نخواهم آورد، مثل بقیه همکلاسی‌هایت به کلاس برو و اگر به این رفتارت ادامه بدهی دیگر دوستت ندارم» پرهیز کنند. اینگونه جملات نه تنها کمکی به بهبود اضطراب کودکان نمی‌کند بلکه باعث تشدید اضطراب و عدم اعتماد به نفس آن‌ها می‌شود.

توضیحات تکمیلی را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

اگر اضطراب جدایی در سنین کودکی بهبود نیابد، فرد در آینده دچار مشکلات بی شماری می شود از جمله:

  • مهارتهای اجتماعی در او رشد نمی کند

  • دچار مشکل نداشتن اعتماد به نفس می‌شود

  • عملكرد بين فردي و اجتماعي فرد را تحت تاثير قرار مي دهد

  • اضطراب و هراس او در نوجوانی و بزرگسالی ادامه خواهد یافت

  • در بسیاری موارد کودکان مبتلا به اضطراب جدایی توانایی بروز استعدادهای خود را ندارند

  • ممکن است به دلیل فعالعیت نکردن در گروه‌های همسن به مرور از سمت همسالان طرد شوند

ارسال پیام و سوال

6 - 5 = ?

نظرات کاربران

۱۰ بهمن ۱۴۰۰
دوقلوها

من دوقلو دارم دختر و پسر , چهار سال و نیمشونه. کلاس زبان انگلیسی ثبت نامشون کردم همون جلسه اول دخترم رفت سر کلاس نشست ولی پسرم نرفت و میگفت شما بیا کنارم بشین ولی مربی مخالف بود و هر کارش کردم سر کلاس نرفت, جلسه دوم هم جایزه گرفتم گفتم هر کی بره سر کلاس بهش میدم ولی بازم نرفت, میشه لطف کنید راهنماییم کنید چی کار کنم چون ترس از این دارم پیش دبستانیم نره سر کلاس بشینه ؛ دخترم میره و علاقه نشون میده با اینکه دو قلو هستند

۱۰ بهمن ۱۴۰۰
مدیر سایت

دوست عزیز.به نظر ميرسه پسرتون اضطراب جدايي داره و بايد كاملا اين موضوع رو جدي بگيريد، كاري كه الان بايد بكنيد اينه كه هر روز، تاكيد ميكنم هر روز براي هر دوشون به طور جدا جدا وقت بازي بزاريد، يعني اينكه مثلا هر روز نيم ساعت با يكيشون به تنهايي بازي كنيد و نيم ساعت با ديگري و يك زمان بازي هم سه نفره بذاريد. در اصول فرزندپروري به اين ميگن زمان كيفي كه براي درست كردن يك رابطه ي سالم بين والدين و كودكان پايه اي ترين اصله. دقت كنيد كه بچه هايي كه اضطراب جدايي دارن يه جايي از ارتباط اونها با مادرشون دچار مساله است پس بايد اين ارتباط ترميم بشه.

۱۱ بهمن ۱۴۰۰

وقت بخیر، پسرم یک سالشه شبانه روز بهم وصله حتی دستشویی هم که میرم پشت سرم به شدت گریه میکنه، موقع ظرف شستن میاد به پاهام میچسبه خلاصه اینکه تمام مدتی که بیداره میخواد در هر کاری باهم باشیم، خوابشم خیلی کمه چی کار کنم ؟ خیلی خسته میشم آیا وابستگیش طبیعیه؟دیگه اینکه همش میخواد مورد توجه باشه مثلا تو خیابون یک نفرو میبینه میخنده که او بهش توجه کنه و این مسٸله خیلی ناراحتم میکنه.

۱۹ بهمن ۱۴۰۰
مدیر سایت

سلام دوست عزیز. وقت شما هم بخیر. دوره سني کودک شما اين ویژگی ها رو داره: دوازده تا هجده ماهگی این دوره سنی را می توان آسیب پذیرترین دوره به شمار آورد. فاصله 12 تا 18 ماهگی زمانی است که در طی آن دلبستگی های ویژه به حداکثر می رسند. نیاز به تماس که در یک سالگی از طریق نوازش و لمس فیزیکی تامین می شد رفته رفته به قلمرو اجتماعی گسترش می یابد. در سال دوم زندگی علاوه بر تماس فیزیکی کودک نیازمند تماس اجتماعی از جمله نگاه کردن، گوش دادن و صحبت کردن است. پس وابستگيش تا حدي طبيعي است، مهم الان نوع واکنش شماست و اعتماد دادن بهش که بدونه درعين حال که هستين، ميتونه ازتون دور باشه اما حمايت شما رو هم داشته باشه

۱۱ بهمن ۱۴۰۰
محمد حسنی

با سلام من یک پسر 7 ساله دارم که به شدت به من و مادرش وابسته است مثلا وقتی می خواهد با دوستاش بازی کنه یا باید من پیشش باشم یا مادرش و می گه درب خونه را باز بزارید تا من بازی کنم اگر پیشش نباشیم و یا درب را ببندیم گریه می کنه چون به سن مدرسه رسیده و این وابستگی را دارد می خواستم راهنمایی بفرمایید

۲۵ بهمن ۱۴۰۰
مدیر سایت

سلام دوست عزیز! فرزندتون ممکنه احساس عدم امنیت و اضطراب داشته باشه که باید مورد ارزیابی بیشتر و بازی درمانی قرار بگیره. رفتار شما باید امنیت دهنده باشد و فرزندتون حتی وقتی در کنار شما نیست این اطمینان رو داشته باشه که هر زمانی نیاز به حضور شما بود، شما در کنارش خواهید بود. بهتر است در دوره‌های فرزندپروری که در موسسه یاسان یا هر مرکز مشاوره دیگری برگزار می‌شه شرکت کنید تا بتونید به رفع مشکل فرزندتون کمک کنید.

۱۳ بهمن ۱۴۰۰
فاطمه شیرافکن

بچم ۱سالشه همش بهم چسبیده حتی تا دم در دستشویی هم باهام میاد گریه میکنه جیق میکشه همش رابطش با مادرم اینا خوبه ولی نمیخوام بچه رو دست کسی بسپرم میخوام پیش خودم باشه من باید چه روشی رو پیش بگیرم که نه بچم خیلی گریه کنه هم اینکه خودم کمتر اذیت شم حداقل چون خیلی کم طاقت و بی اعصابم از طرفی هم مخالف داد و بیداد کزدن با بچه هستم چیکار باید بکنم

۱۹ بهمن ۱۴۰۰
مدیر سایت

سلام و وقت بخیر اصطراب جدایی از 6 ماهگی تا 18 ماهگی کودک امری طبیعی است و کودک می خواهد که منبع دلبستگی اش در کنارش باشد و اگر این مساله به درستی مدیریت نشود می تواند منجر به اختلال اضطراب جدایی شود. سعی کنید در مقابل نیازهایش پاسخگو و در دسترس باشید و ثبات رفتاری داشته باشید و به تدریج با شکل گیری دلبستگی ایمن بعد از 18 ماهگی، فاصله ایجاد شود و می توانید در این مسیر از مشاور کودک بهره بگیرید. رزرو نوبت مشاور

۱۳ بهمن ۱۴۰۰

سلام .خسته نباشید.دختر من یکسالو دو ماهشه و شدیدا بهم وابسته س .حتی موقع دستشویی رفتن من بیقراری میکنه.هر جایی مهمونی بریم هم میچسبه بهم و دورش کنم گریه میکنه.این شدت چسبیدنش بهم زندگیو سخت کزده کمر درد شدید گرفتم بخاطرش.واز بیشتر کارهام افتادم.به نظر شما چکار کنم .البته دختر من پدر نداره و من خونه مادرم زندگی میکنم .رابطه ش با اونا خوبه ولی منو باید حتی توی خونه ببینه .ممنون میشم راهنماییم کنین

۲۵ بهمن ۱۴۰۰
مدیر سایت

سلام دوست عزیز. به نظر می رسد دختر شما در حال تجربه کردن اضطراب جدایی است و کاملا طبیعی است که جدا شدن از شما برایش دشوار باشد و لازم است به این این ناراحتی و اضطراب پاسخ دهید. علاوه بر این شما به عنوان تنها والد مهمترین منبع امنیت او هستید، که می تواند این موضوع را شدیدتر کند. مهمترین کار صبوری و حفظ آرامش برای بهتر طی شدن این دوره است. زمان مشخصی را برای بازی های دو نفره (خصوصا بازی های فیزیکی مثل در آغوش گرفتن، ماساژ دادن و...) داشته باشید. همچنین می توانید با بازی جدایی های کوتاه مدت ایجاد کنید مثلا قایم باشک و ... تا دور بودن از شما را کم کم تمرین کند.

۰۱ اسفند ۱۴۰۰

من یه پسر ۴ سال و ۴ ماه دارم که واسه مهد رفتنش مشکل دارم.یعنی تا یک ماه پیش مشکلی نبود .ولی یهو کلا رفتارش عوض شد.من میبردمش میومدم خونه و بعد میرفتم دنبالش .الان نمیگه نریم ولی میگه باید پیشم بشینی .یعنی به ثانیه ای از من جدا نمیشه.یه بار تصمبم گرفتم نمونم پیشش یه کم موندم ولی گفتم شاید عادت کنه آوردمش خونه.تو خونه اصرار میکنه که بریم ولی بعد که میریم میگه چرا اومدیم.با کسی جوش نمیخوره اصلا .همه دوسش دارن دوس دارن باهاش بازی کنن. قبلا بس که شیطونی میکرد مربیش می گفت چطور باهاش سر و کله میزنی .ولی الان...از زیر زبونش حرف کشیدم می گفت یه روز خواستم برم دستشویی به خانم مربی گفتم فقط با مامانم میرم اونام گفتن مامانت رفته خونه. بعد میگه یهو برق رفت .ولی مربیش میگه برق رفته بود اصلا تاریک نبود. از اون روز دبگه برگشت که برگشت. لطفا یه راهنمایی کنبد واقعا دارم اذیت میشم. دو سه هفته نبردمش شاید بهتر شه ولی دیروز باز همونجوری بود

۰۱ اسفند ۱۴۰۰
مدیر سایت

اگر این کودک مشکل اضطراب جدایی نداشته و مهد را با سازگاری شروع کرده و به ناگهان برای ماندن مقاومت نشان میدهد...هشیارانه عمل کنید...دلیل را پیدا کرده و حل کنید...نه اجبار برای مهد بردن و نه بی خیال شدن و سه هفته در خانه نشستن به کودک کمکی نمی کند. بهتر است با او همراهی کنید و در مهد مدتی کنارش بمانید و اطمینان دهید که در اتمام زمان مهد شما را میبیند و باهم به خانه برمی گردید...

۱۵ اسفند ۱۴۰۰
ریحانه

سلام. وقتتون بخیر. پسر خواهرم ۵ سالشه به شدت وابسته منه و من برای هر کاری اول باید راضیش کنم و کلی حرف بزنم تا قبول کنه مثلا برم خونه نامزدم برم بازار و تمامی کارای روزانم هر جایی که رفته باشم هم وقتی برگردم خیلی گریه میکنه حتی شبا نمیره خونشون و کنار من میخوابه هر چی هم پدر و نادرش التماسش کنن شلید واسه ۱ یا۲ شب بره ولی دوباره میاد پیش من لطفا راهنماییم کنین که چ کاری انجام بدم که از نظر روانی هم اسیب نبینه

۱۸ اسفند ۱۴۰۰
مدیر سایت

سلام دوست عزیز! بهتر است کودک وقت بیشتری را با والدینش باشد، در این مورد شما باید کمی سختگیرتر باشید و والدین سهل گیرتر. قانون بگذارید که هر کس باید خانه خودش بخوابد، طردش نکنید، بداخلاقی هم نکنید. زمانهای خارج از خانه را طولانی تر کنید. بهتر است پدر نیز وقت بیشتری با کودک خود بگذراند و فضای خانه را برای خواب و ماندن کودک جالب و هیجان انگیزتر کنند. همچنین توصیه می شود که در کلاس های مادر و کودک شرکت کنند. در عین حال باید بررسی دقیق صورت بگیرد که چرا کودک به جای مادر، خاله را به عنوان ابژه اصلی انتخاب کرده است. حتما به یک متخصص روانشناس کودک مراجعه شود.

۱۵ اسفند ۱۴۰۰

دخترم دو سال و هشت ماهشه خیلی به من می چسبه. شبها تا دیروقت بیداره و صبحها تا ساعت ۱۲ خوابه. عصرها زمانی دارم کاری انجام می دم الکی غر می زنه بهانه می گیرخ به حدی که دیوونم می کنه. منم شاغلم خیلی انرژیمو می گیره. پیشنهاد شما چیه؟ اقتضای سنشه؟ طبیعیه؟ چکار کنم؟

۱۷ اسفند ۱۴۰۰
مدیر سایت

فرزند شما باید توسط یک روانشناس کودک ارزیابی شود تا علت بروز چنین رفتارهایی در او مشخص شود. ممکن است این رفتارها به دلیل اضطراب در کودک، نبود رابطه صمیمی با والدین یا مقتدر نبود کافی پدر و مادر در تربیت فرزند باشد. بر همین اساس آموختن مهارت های فرزندپروری بسیار ضروری است.

۱۵ اسفند ۱۴۰۰

دخترم ١٨ ماهش فقط دنبال من مياد به من چسبيده با اسباب بازيش بازي نمي كنه فقط مي گه بشين كنار من تو اتاقش نمي ره خيلي به من وابسته شده بدون من هيچ كاري نمي كنه چي كار بايد كنم

۱۷ اسفند ۱۴۰۰
مدیر سایت

دوست عزیز! سن ۱۸ ماهگی اوج اضطراب جدایی کودک است. کودک از سن دو سالگی به بعد کمی استقلال پیدا می کند. تا آن زمان باید احساس امنیت کودک فراهم شود. برای اینکار باید زمان بیشتری را برای بازی کردن و کنار او بودن صرف کنید. با دادن مسئولیت های خیلی کوچک می توانید وابستگیش را کمتر کنید. این گونه هم اعتماد به نفس کودک تقویت می شود و هم به رشد استقلال او کمک می کند. هر فاصله کوچک حتی ناچیز رو تشویق کنید.

۲۶ خرداد ۱۴۰۱
لیلا خامنه

پسر9ساله ای دارم که به شدت اضطراب جدایی داره درمدرسه به ناظم و معلم میچسبه که گم نشه و همیشه یک نفررو میخواد که زمانیکه پیش خانواده نیست ازش جدانشه. ترس از گم کردن مارو داره. چه کنم؟ ممنون

۲۹ خرداد ۱۴۰۱
مدیر سایت

دوست عزیز! اضطراب خیلی بالایی را فرزندتان تجربه می کند. این سطح از اضطراب بسیار خطرناک است. حتما در اولین به یک روانشناس کودک مراجعه کنید.

ارسال پیام و سوال

7 - 5 = ?

دریافت وقت مشاوره