کتک زدن کودک موجب 12 اختلال شخصیتی می‌شود! + راهکار

  • هانیه لواف

    ارزیاب و استعدادیاب کودک

    تاریخ آخرین بروزرسانی ۱۴۰۱/۰۲/۲۵

کتک زدن کودک موجب 12 اختلال شخصیتی می‌شود! + راهکار

گاهی والدین انضباط سختی را برای بچه ها در نظر می گیرند و معتقدند که اگر از همان اولین باری که کودک بدرفتاری کرد، تنبیه سخت و شدید به کار گرفته شود جلوی بدرفتاری های بعدی کودک را می گیرد و کودکشان قانون مند یا به اصطلاح حرف گوش کن می‌شود. اما آیا واقعا تنبیه کودک موثر واقع می شود؟ پاسخ به این سوال، یک نه محکم است. چرا که تبعات بلندمدتی برای کودک دارد و نه تنها او را قانون پذیر نمی کند بلکه او قانون گریز و ضد اجتماع می شود.

 

نتیجه معکوس تنبیه بدنی کودکان

اﻣﺮﻭﺯﻩ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺗﺮﯾﻦ ﺭﻭش های ﺗﺮﺑﯿﺖ ﮐﺮﺩﻥ تنبیه بدنی کودک (کتک زدن کودک) یا تنبیه کلامی منفی (داد زدن، تحقیر، سرزنش و نکوهش) است. پژوهش ها نشان دادند افرادی که در کودکی مورد تنبیه والدین قرار گرفتند در بزرگسالی از سلامت روانی پایین تری برخوردار هستند. تنبیه باید اصلاح کننده و آگاهی بخش باشد اما در بیشتر مواقع والدین برای فرونشاندن خشم خود تنبیه می کنند. بنابراین هرگاه تنبیه با خشونت همراه باشد، اثرش را از دست می دهد و نه تنها رفتار کودک اصلاح نمی شود؛ بلکه در کودک تولید خشم می کند.

شاید با تنبیه، رفتار مخرب و مشکل آفرین کودک در همان لحظه و به صورت کاملا مقطعی، کاهش پیدا کند اما نه تنها مشکل حل نمی شود بلکه می تواند تاثیرات جبران ناپذیری بر سایر جنبه های زندگی کودک و جسم و روانش داشته باشد. نکته بسیار مهم در تنبیه این است که والدین شخصیت کودک را از رفتارش متمایز نمی کنند. خیلی طبیعی است که کودک هم همانند بزرگسالان رفتار اشتباهی را انجام دهد، اما با تنبیه کودک می گوییم: تو بد هستی، تو دوست داشتنی نیستی، تو نمی توانی، تو بی ارزش هستی و... در صورتی که فقط رفتار کودک فقط اشتباه بوده است.

گاهی هم تنبیه تنها این پیام را به کودک می دهد که رفتارت بد بوده است اما به کودک نمی گوید که چه رفتاری درست است و در موقعیت های بعدی کودک نمی داند چه رفتاری باید نشان دهد. یک عامل بسیار موثر در تنبیه بچه این است که ما گاهی انتظارات زیاد و فراتر از سن او داریم و انتظار داریم که همیشه بداند رفتار درست چیست، به خوبی یاد بگیرد و انجام دهد و توانایی های کودک و سن کودک را در نظر نمی گیریم و همین مساله هم باعث عصبانیت والدین و در نتیجه تنبیه کودک می شود. تحقیقات ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﺪﻧﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧد، در ﺳﻦ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺗﻬﺎﺟﻤﯽ (پرخاشگری با دیگران، داد زدن، تهدید به خرابکاری و بد رفتاری) نشان می دهند.

 

 عواقب تنبیه کلامی کودک 

علاوه بر تنبیه بدنی کودک، تنبیه کلامی داد کشیدن، سرزنش کردن، تحقیر کردن، توهین کردن، برچسب زدن به کودک، انتقاد کردن و تخریب کودک در جمع، مسخره کردن و طعنه و کنایه زدن به کودک می تواند روان کودک را نشانه گیرد و او را در کودکی، نوجوانی و بزرگسالی با مشکلات زیادی مواجه کند.

این تنبیهات موجب خشن شدن و رنجش کودک می شوند و باعث می‌شوند کودک از دیگران نفرت به دل بگیرد. به طوری که ممکن است از این به بعد به طور واضح و آشکار و یا به شکل غیر مستقیم از والدین خود سرپیچی کند؛ زیرا این رفتار ها همچون سدی بین والدین و فرزندان مانع برقراری ارتباط آن ها می شود و احساس خشم نسبت به والدین باعث می شود که کودکان دیگر احترامی برای آن ها قائل نشوند. این شیوه های تنبیهی ناعادلانه و نا کارآمد است؛ چون در ارتباط مستقیم با رفتار کودک نیست، بلکه والدین نقطه ضعف و حساسیت کودک را پیدا کرده و با هر اقدامی از جانب کودک بلافاصله از این تنبیه ها استفاده می کنند. همچنین در اکثر مواقع میزان تنبیه بچه متناسب با رفتار منفی او نیست.

  1. افزایش پرخاشگری، لجبازی و نافرمانی

  2. انتقام جویی

  3. افت تحصیل و کاهش ﺑﻬﺮﻩ ﻫﻮﺷﯽ

  4. ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﯽ

  5. اضطراب

  6. ترس

  7. کاهش اعتماد به نفس

  8. ایجاد باور من بد هستم

  9. احساس بی ارزشی و احساس تقصیر و گناه

  10. شخصیت ﻣﻨﻔﻌﻞ ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ

  11. هر لحظه منتظر واکنش تند و تنبیه والدین

  12. خشم نسبت به والدین از پیامدهای تنبیه است.

 

تنبیه بدنی کودک چه عواقبی دارد؟

با وجود اینکه کتک زدن کودکان سالها است از نظر روانشناسان موضوعی رد شده است، اما کماکان والدینی هستند که از داد زدن و کتک زدن به عنوان تنبیه استفاده می کنند. کودکانی که تنبیه می شوند و با خشونت با آن ها رفتار می شود (مخصوصا در سال های اولیه زندگی) تصویری که از دنیا کسب می کنند، محیطی ناامن و غیر قابل اعتماد است، ﺯﯾﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺗﮑﺎﺀ ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﭘﺪﺭ. چنین بچه هایی خشونت را به عنوان اولین راه برای رسیدن به خواسته های خود می‌دانند.

از پیامدهای بلند مدت کتک زدن و داد زدن بر سر کودکان این است که آنها در مهارت حل مسئله و کنترل خشم کم توان می‌شوند و به جای یادگیری راه حل‌های مناسب‌تر در موقعیت‌های مختلف به بدوی  ترین نوع ممکن خشم خود را نشان می  دهند و این مسئله معمولا مانع از رسیدن به نتیجه  ی مطلوب می  شود و گاهی خود مشکلات جدیدی ایجاد می  کند. 

چنین شرایطی به عزت نفس کودک صدمه وارد می کند و معمولا کودکان در ارتباط با والدین یا رفتار مقابله ای نشان می دهند و لجبازی می کنند یا به سمت مشکلات اضطرابی گرایش پیدا می کنند .همچنین کتک زدن کودکان می  تواند گاهی باعث آسیب های جسمی غیر قابل برگشت در کودکان شود و تا همیشه آثار جسمی آن باقی بماند. 

یکی از پیامدهای منفی این نوع از تربیت این است که بین والدین و کودک یک فاصله عاطفی ایجاد می شود و این فاصله منشا بسیاری از مشکلات رفتاری و هیجانی در کودک است و کودک مسائل مهم زندگی خود را در آینده کمتر با والدین خود در میان می گذارد. همچنین احتمال گزارش کودک آزار ها توسط این کودکان به والدین خود کمتر می  شود.

کودک کم کم یاد می گیرد تا والدین از این نوع تنبیه استفاده نکرده اند هنوز مسئله آنقدر جدی نشده که به درخواست والدین خود توجه کنند، در نتیجه تنها زمانی به درخواست  های والدین خود توجه می  کند که والدین از این ابزارها به عنوان ابزار فشاری علیه کودک استفاده کنند. 

به علاوه، احتمال بروز رفتارهایی مانند حیوان آزاری و تخریب اموال عمومی در این کودکان بیشتر وجود دارد.ازسوی دیگر، بزهکاری و ارتکاب جرم در نوجوانی و بزرگسالیِ کودکانی که به طور مداوم به این شکل مورد خشونت قرار گرفته  اند بیشتر است.

از آن جا که خشونت  کنندگان امروزی همان خشونتدیدگان دیروز هستند، این مسئله مانند چرخه ای معیوب در بزرگسالی نیز ادامه پیدا خواهد کرد و کودک در بزرگسالی این خشونت را در روابط نزدیک خود دوباره تکرار خواهد کرد و این مسئله باعث ادامه   بروز خشونت و همچنین اختلال در روابط بین فردی می شود.

 

 

 

 

چرا بعضی والدین فرزندان خود را  کتک می زنند؟

توضیح مشخص برای اینکه چرا وقتی والدین یا بزرگسالان نسبت به رفتارهای کودک عصبانی می شوند او را با کتک زدن تنبیه می کنند وجود ندارد اما عوامل زیر می تواند در این زمینه نقش داشته باشد:

  • فقدان درک درباره رشد اولیه دوران کودکی (انتظار از کودکان برای انجام وظایف قبل از آماده شدن). می توانید مهارت های فرزندپروری خود را با خواندن کتاب های روانشناسی در زمینه کودک و نـوجوان  یا حضور در کـارگـاه های فرزندپروری ارتقا دهید.

  • نداشتن مهارت های فرزندپروری برای حل مشکلات ناشی از تربیت کودک. مرکز مشاوره یاسان با اجرای "طرح فرزندپروری موثر" با در نظر گرفتن آشفتگی‌های طبیعی، شک‌ها و تردیدهای شما، بهترین راهکارها را ارائه خواهند کرد که نتیجه این راهنمایی و مشاوره، آرامش خاطر شماست به گونه‌ای که پرورش کودکی شاد و موفق برای شما ساده‌، موفقیت‌آمیز و لذت‌بخش خواهد شد.

  • نداشتن شرایط سلامت جسمی یا روانی، مانند افسردگی، اضطراب یا اختلال استرس پس از سانحه

  • استرس اجتماعی و اقتصادی ناشی از مسائل مالی، بیکاری یا مشکلات پزشکی

  • استرس یا بحران خانوادگی ناشی از خشونت خانگی، آشفتگی روابط، جدایی یا طلاق

  • مسائل مربوط به سلامت روان شخصی، از جمله اعتماد به نفس پایین و احساس بی کفایتی یا شرم

  • سابقه کودک آزاری یا بی توجهی در دوران کودکی خود

  • داشتن اختلال مصرف مواد

 

بعد از کتک زدن کودک چه کنیم؟

اگر کودک خود را کتک زدید، باید ابتدا آنچه اتفاق افتاده است را بپذیرید تا بتوانید رابطه با فرزندتان را اصلاح کنید؛ یعنی هر وقت فرزندتان را می‌زنید باید مسئولیت کارتان را بر عهده بگیرید. سپس با فرزندتان صحبت کنید و از او دلجویی کنید. می‌توانید فرزندتان را در آغوش بگیرید و نسبت به سنش با او ارتباط برقرار کنید و به کودک آرامش دهید.

همچنین می‌توانید به فرزند خود بگویید: "من بسیار ناراحت هستم که به احساساتت لطمه زدم؛ متاسفم، من نباید این کارو می‌کردم. بیا توافق کنیم که از این به بعد چطوری رفتار کنیم تا دیگه این وضعیت پیش نیاد."

 اگر خودمان را مسئول رفتارمان بدانیم، نه تنها به فرزندان‌مان می‌آموزیم که مسئولیت رفتارشان را بپذیرند، بلکه به آنها یاد می‌دهیم که چگونه به دیگران هم بگویند که باید مسئول رفتار و کارهایشان باشند.

اگر بر این باورید که می‌توانید بعد از ضرب و شتم، کتک زدن یا سیلی زدن به فرزندانتان با محبت کردن به آنها همه چیز را درست کنید، سخت در اشتباه هستید. اگر پس اینکه کودک را به شدت کتک زدید، به او به طرز عجیب و خیلی زیادی محبت کنید، اوضاع نه تنها بهتر نمی‌شود بلکه بدتر هم خواهد شد؛ چراکه اینکار از استرس کودک نمی‌کاهد بلکه او را مضطرب‌تر می‌کند.

مطالعات نشان می‌دهد در آغوش گرفتن و بوسیدن کودک تاثیر عاطفی ضربه‌ فیزیکی در کتک را از بین نمی‌برد. با وجود اینکه صمیمیت و محبت مادرانه تا حدودی تأثیر تنبیه بدنی (نه چندان شدید) را کاهش دهد اما اضطراب و پرخاشگری ناشی از چنین تنبیه بدنی همچنان در کودک باقی می‌ماند. پس عشق و محبت والدین به ندرت تأثیر تنبیه بدنی شدید را کاهش می‌دهد و منجر به اضطراب در دوران کودکی می‌شود.

در واقع زمانی که بچه‌ها در معرض چنین پرخاشگری از سوی والدین قرار می‌گیرند، احساس می‌کنند طوری طرد شده‌اند که هر چقدر هم پدر و مادر بعد از آن برای صمیمیت تلاش کنند، آن‌ها دیگر هرگز راه برگشتی ندارند. برای برخی کودکان نیز در آغوش گرفته شدن و مورد محبت واقع شدن پس از تنبیهی شدید، گیج‌کننده و آزاردهنده است.

چگونگی کودک را تنبیه کنیم؟

برای اجتناب از تنبیه کودک زمانی که عصبانی هستید توصیه می شود:

  • رفتار کودک نقد شود ﻧﻪ شخصیت کودک

  • به علاوه کودک نباید به هیچ وجه تحقیر شود و یا توسط والدین و مراقبان درجه یک مورد تمسخر قرار گیرد.

  • والدین باید شیوه های مثبت فرزندپروری را یاد بگیرند و با توجه به سن کودک از او انتظار داشته باشند

  • مراجعه به روانشناس کودک، یکی از مطمئن ترین راه های جلوگیری از آسیب به کودک است.

مطلب مرتبط: روش های سالم تنبیه کودکان و نوجوانان

در صورت نیاز به مشاوره کودک می توانید با رزرو آنــــــلاین وقت از کمک بهترین اساتید و متخصصان روانشناسی کشور در مرکز مشاوره یاسان بهره مند شوید. همچنین در مواجهه با مشکلات رفتاری و هیجانی فرزند خود (مانند رفتارهای پرخطر غیر قابل کنترل) باید حتماً از روانشناس متخصص کودک و نوجوان کمک بگیرید. برای رزرو نوبت مشاوره  کلیک کنید.

برچسب ها:

علاوه بر تنبیه بدنی کودک، تنبیه کلامی داد کشیدن، سرزنش کردن، تحقیر کردن، توهین کردن، برچسب زدن به کودک، انتقاد کردن و تخریب کودک در جمع، مسخره کردن و طعنه و کنایه زدن به کودک می تواند روان کودک را نشانه گیرد و او را در کودکی، نوجوانی و بزرگسالی با مشکلات زیادی مواجه کند. این تنبیهات موجب خشن شدن و رنجش کودک می شوند و باعث می‌شوند کودک از دیگران نفرت به دل بگیرد. به طوری که ممکن است از این به بعد به طور واضح و آشکار و یا به شکل غیر مستقیم از والدین خود سرپیچی کند. توضیحات تکمیلی را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

کودکانی که تنبیه می شوند، تصویری که از دنیا کسب می کنند، محیطی ناامن و غیر قابل اعتماد است، ﺯﯾﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺗﮑﺎﺀ ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﭘﺪﺭ. چنین بچه هایی خشونت را به عنوان اولین راه برای رسیدن به خواسته های خود می‌دانند. آنها در مهارت حل مسئله و کنترل خشم کم توان می‌شوند و به جای یادگیری راه حل‌های مناسب‌تر در موقعیت‌های مختلف به بدوی ترین نوع ممکن خشم خود را نشان می دهند. توضیحات تکمیلی را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

توضیح مشخص برای اینکه چرا وقتی والدین یا بزرگسالان نسبت به رفتارهای کودک عصبانی می شوند او را با کتک زدن تنبیه می کنند وجود ندارد اما عوامل زیر می تواند در این زمینه نقش داشته باشد:1. فقدان درک درباره رشد اولیه دوران کودکی (انتظار از کودکان برای انجام وظایف قبل از آماده شدن). 2. نداشتن مهارت های فرزندپروری برای حل مشکلات ناشی از تربیت کودک. 3. نداشتن شرایط سلامت جسمی یا روانی، مانند افسردگی، اضطراب یا اختلال استرس پس از سانحه و ... سایر دلایل و توضیحات تکمیلی را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

1. رفتار کودک نقد شود ﻧﻪ شخصیت کودک 2. به علاوه کودک نباید به هیچ وجه تحقیر شود و یا توسط والدین و مراقبان درجه یک مورد تمسخر قرار گیرد. 3. والدین باید شیوه های مثبت فرزندپروری را یاد بگیرند و با توجه به سن کودک از او انتظار داشته باشند 4. مراجعه به روانشناس کودک، یکی از مطمئن ترین راه های جلوگیری از آسیب به کودک است. سایر راهکارها و توضیحات تکمیلی را در سایت مرکز مشاوره یاسان بخوانید.

فرم ارسال نظر

9 - 4 = ?

نظرات کاربران

۰۶ آذر ۱۴۰۰
م

مقاله خوبی بود و نکات خیلی مفیدی داشت. ممنونم 🙏🏼😘

۲۳ آذر ۱۴۰۰
س.ا

من الان 36 سالمه یه دختر با هوش بالا اما با اعتماد به نفس پایین. نمی تونم هیچ کاری رو درست انجام بدم. از نظر عاطفی هم خیلی و ابسته هستم. همیشه یه ادم ترسو بودم و هستم. همه رو از خودم بالاتر میبینم. شدیدا زود عصبی میشم و خودخوری می کنم. کلا یه ادم ضعیف و توسری خورم که انگیزه ای برای زندگی ندارم. تمام علتش هم به خاطر کتکهایی بود که می خوردم و تحقیرهایی که توسط خانوادم می شدم. حتی تو جمع اقوام چندین بار مادرم با قاشق داغ دستامو داغ کرده و سوزونده.

۲۲ اسفند ۱۴۰۰
علی فضل

اخ کی بچه رو می زنه ... واقعا کار غیر انسانی است. 
البته با بالا رفتن آگاهی جامعه کتک زدن بچه کمتر شده حداقل وحشیانه زدن بچه ها کمتر شده

به امید روزی که شاهد خشونت علیه کودکان نباشیم

 

۲۲ اسفند ۱۴۰۰
ع ک

واقعا خیلی از والدین که اعصاب بزرگ کردن بچه ندارند نباید بچه دار بشن، اینجوری هم خودشون عذاب می کشن هم بچه. بدتر اینکه یه آدم عقده ای رو تحویل اجتماع می دن که مردم رو هم دچار مشکل میکنه. بچه دار نشید وقتی اعصاب ندارید خوب  

۲۴ اسفند ۱۴۰۰

سلام. میشه کمکم کنید لطفا. امروز که همسرم خوابیده بود پسرم ناگهان رفت تو اتاق و به پدرش گفت پاشو برو بیرون میخوام اینجا رو اتاق کار کنم. پسرم ۶ سال داره. اما همسرم خیلی عصبانی شد و محکم زد به دندون جلویی پسرم. فدای پسرم بشم یه دفعه بلند گریه کرد و اومد پیش من که بابا زد دندونمو شکوند. اولش باور نکردم بعد که جرات نگاه کردن نداشتم از همسرم پرسیدم گفت بله دندون جلوش شکسته بود. نمیدونم چه جوری محکم زده بود که از ریشه انگار کنده شده. الان انقدر از دست همسرم اعصابم خورده که خودش رفته خونه پدرش. وقتی به قیافه پسرم که خیلی هم پسر مهربون و با شخصیته و رفتاراش هم بر اساس مقتضای سنیش هست و تا الان یه رفتار زننده هم ازش هیچکس ندیده ، وقتی نگاش میکنم دلم کباب میشه. تو رو خدا کمکم کنید. از دست همسرم خیلی عصبانی هستم.

۱۸ فروردین ۱۴۰۱
مدیر سایت

سلام دوست عزیز! ناراحتی و عصبانیت خود از همسرتان را بپذیرید و سعی در توجیه کار اشتباه نداشته باشید. اجازه دهید زمان بگذرد تا در یک موقعیت مناسب با همسرتان صحبت کنید. سعی کنید از احساسات خود و اتفاقی که افتاده صحبت کنید و به هیچ عنوان شخصیت همسرتان را زیر سوال نبرید؛ چون نتیجه مطلوب دریافت نمی کنید. با کودک خود نیز همدلی کنید و فقط به حرف هاش گوش کنید. کار پدر را توجیه نکنید و البته از پدر هم بد نگویید، فقط شنوده باشید. از احساس کودک با او حرف بزنید و به احساسش ارزش بدهید.

۰۹ فروردین ۱۴۰۱
رویایی کتک باش

ممنون خیلی نکات خوبی گفته بودید امید که هیچ مادر و پدری بچه اش رو جوری تنبیه نکنه که تاثیرات منفی بر بچه بذاره 🙏🏼

فرم ارسال نظر

2 + 9 = ?