چطور مادر به اندازه کافی خوبی باشیم؟

  • دکتر آسیه اناری

    روانشناس بالینی کودک و نوجوان؛ مدیر مرکز مشاوره یاسان

    تاریخ آخرین بروزرسانی ۱۴۰۰/۰۸/۰۴

چطور مادر "به اندازه کافی" خوبی باشیم؟- قسمت سوم -مینا ارجمندپور، روانشناس بالینی کودک و نوجوان

باور بسیاری از والدین در پاسخ دادن به رفتار و گفتار کودکان به گونه ایست که برای تربیت کودکان تنها باید به آنها گفت که چه کار بکنند و چه کار نکنند پس با سوال کردن، دستور دادن و یا جواب دادن مستقیم به کودکان پاسخ می دهند. پاسخ دادن به کودکان به گونه ای که درک، پذیرش و پاسخگویی همراه با حساسیت را به کودکان انتقال دهد و به آنها آزادی و مسئولیت دهد مانند آموختن یک زبان جدید است این امر نیازمند تلاش، پشتکار در چیدمان لغات جدید است زیرا که می دانیم ادبیات ما افکار کودکانمان را می سازد .


بسیاری از والدین بعد از گذراندن دوره های فرزندپروری انسان محور و دلبستگی محور این را بیان می کنند که میدانم چطور باید پاسخ دهم فقط باید تلاش کنم که آنها را در قالب کلمات دربیاورم. در فرزندپروری انسان محور و دلبستگی محور می کوشیم فضایی را فراهم کنیم تا کودکانی توانا، خلاق، مسالمت جو، با عزت نفس و اعتماد به نفس و مسئول داشته باشیم.

 

چگونه مادری حساس، همراه، پاسخگو و پذیرا همراه با محبت و صمیمیت نسبت به کودکمان باشیم؟

برای درک همراه با حساسیت کودکان نیاز است که تجربه ها و انتظارات شخصی خودمان را کنار بگذاریم و در کنار پذیرش شخص کودک، کارها، تمایلات، احساسات و افکار کودک را نیز بپذیریم زیرا که کودکان زمانی از نظر روانی رشد می کنند که دنیای تجربی شخصی آنها و موجودیتشان برای دیگران مورد درک و پذیرش قرار گیرد.


ما انسانها همانگونه که قد و‌ وزن جسمی داریم قد و وزن روانی نیز داریم. قد روانی به این معناست که ما انقدر بتوانیم از نظر روانی رشد کنیم‌تا بتوانیم دنیا را‌ ازپشت‌کاسه‌ چشم دیگران ببینیم و به دور از قضاوت و ارزیابی دنیا را‌ از زاویه ی دید کودکانمان بنگریم و به طبع آن این مهارت را نیز در کودکانمان هم شکل دهیم. درک و پذیرش کودکان از علاقه ای خالصانه و صادقانه به کودکان، حساس بودن نسبت به حقوق آنها و شکیبایی والدین منتقل می شود. پاسخ های همدلانه والدین به کودکان این امکان را به والدین می دهد تا دنیا را از منظر کودکان بنگرند و درک و پذیرش را به آنها منتقل کنند وبدین ترتیب خلاقیت کودکان را افزایش می دهند.


والدین حساس، پاسخگو و پذیرای همراه با محبت و صمیمیت اعمال، رفتار یا احساسات کودکان را خوب یا بد نمی دانند و کودکان را بدون هر گونه قضاوتی می پذیرند و بدین ترتیب کودک علی رغم ناتوانی ها و پایین بودن سطح مهارتهایش به منزله ی فردی ارزشمند پذیرفته می شود که این به معنای پذیرش تفاوتهای فردیست نه تاییدی بر هر آنچه کودک انجام می دهد. در این فضا کودکان، خود را به راحتی ابراز می کنند و بدون انتقاد، قضاوت، پیغام طرد ،سرزنش ، نصیحت، مقایسه، تهدید، توبیخ و مواخذه در نهایت احترام به مرزهای روان و جسم و دارایی اش مورد پذیرش قرار می گیرند.

برچسب ها:

فرم ارسال نظر

4 + 8 = ?

نظرات کاربران

فرم ارسال نظر

3 + 7 = ?