دلایل دزدی کودکان و راهکارهای برای درمان آن

  • هانیه لواف

    ارزیاب و استعدادیاب کودک

    تاریخ آخرین بروزرسانی ۱۴۰۰/۰۸/۰۴

 

دزدیدن به معنای برداشتن وسیله دیگری بدون اجازه گرفتن است. در سنین اولیه کودکی، ماجرا دزدی نیست بلکه کودکان همین که از چیزی خوششان می­آید، فکر می­کنند می­توانند آن را بردارند. مفهوم مالکیت شخصی در کودکان، از سن 4 الی 5 سالگی شکل می­گیرد. برای بچه­‌های خردسال به خانه آوردن چیزهایی که مال خودشان نیست، امری عادی به حساب می آید.

علت دزدی می­تواند محرومیت عاطفی و روانی، ناکامی‌، بی‌توجهی والدین، عصبانیت و صدمه زدن به دیگران، جلب توجه، هیجان، احساس نیاز، لجبازی و یا تقلید از دوستان باشد. دزدی کودک در هر سنی می­تواند پیام و علت جداگانه­ای داشته باشد. اگر فرزندتان چیزی را دزدیده است، نشان می­دهد که نمی­توانسته آن را از راه­های قابل­ قبول دیگری به دست بیاورد، یا اگر از شما آن می­خواسته، شما موافقت نمی­کردید. اگر این عمل در حال تکرار است، فرزندتان می­آموزد که این روش آسان­تر از خواستن چیزی و پول دادن برای آن است.

از نگاه دیگر دزدی کودکان تلاشی است برای جبران و بازیافت تجربیات احساسی که حس می­کنند آن­ها را گم کرده ­اند. چنین کودکی در تلاش است که به شما بگوید چه احساسی راجع به خودش دارد. کودکان دزدی می­کنند تا بتوانند یک خلاء احساسی را پر کنند. باید بدانیم که کودکان تقریبا همیشه از رفتارهایشان استفاده می­کنند تا بتوانند نیازهایشان را به ما ابراز کنند. دزدی برخی از بچه ­ها فریاد کمک ­خواهی برای رهایی از آزارهای روانی و جسمی در خانه است. آن­ها با دزدی در حال گفتن این پیام هستند که من به عشق و محبت نیاز دارم.

گاهی هم هدف کودکان از دزدی این است که دریابند آیا چشمی متوجه آن­هاست یا نه؟ وقتی کودکی دزدی می­کند و از زیر آن به راحتی فرار می­کنند و کسی متوجه نمی­شود، تجربه وحشتناکی برای اوست، زیرا برایش اثبات می­شود که هیچ بزرگسالی مسئول و سرپرست او نیست. گاهی نیز کودک برای رقابت بین هم‌سالانش دست به دزدی می‌زند. برخی از کودکان دزدی می‌کنند تنها به‌دلیل این که دوستانشان آن­ها را در گروه خودشان بپذیرند و مورد تائید و توجه  آن­ها باشند.

 

مدیریت دزدی؛ چه باید کرد؟

     * توجه کردن به کودک راهی است برای منتقل کردن این پیام که رفتارش قسمتی از وجودش است و او هر طور که هست مورد عشق و محبت است.   

     * از او بپرسید که چه وضعیت و موقعیتی منجر به دزدی شده است.

     * مفهوم مالکیت را به کودک آموزش دهید. والدین می‌توانند توضیح دهند هر کسی وسایلی دارد که متعلق به خود اوست و نباید بدون اجازه آن را برداریم.

     * از تکنیک­ های ایفای نقش و جابه‌­جایی نقش استفاده کنید تا احساس طرف مقابل که وسیله‌­اش را برداشته است درک کند. 

     * رفتارهایی را که کودک از روی صداقت و مسئولیت‌پذیری انجام می‌دهد، مورد تحسین و تشویق قرار دهید. 

    * پرسیدن سوالی که می­دانیم، کودک را وادار به دروغ گفتن می­کند و وضع را دشوارتر و والدین را ناراحت می­سازد. اصل این است که وقتی جواب را می­دانیم، سوال نکنیم. پس اگر بدیهی است که او چیزی را برداشته است، از کودک نپرسیم که او برداشته است یا کس دیگری.                                                                                                                                   

     * این نکته مهم است که از دزد یا دروغگو نامیدن کودک پرهیز کنیم و یا برای او پیشگویی نکنیم که چه آخر و عاقبتی در انتظارش است.         

     * باید از سوال اشتباه بپرهیزیم و گفتار صحیح داشته باشیم. وقتی مطمئن هستید که کودکتان از کیف شما پول برداشته است، بهترین کار این است که از او سوال نپرسید و درباره این کار به او بگویید: "تو اسکناس رو از کیف من برداشتی، پسش بده؛ هر وقت پول خواستی به خودم بگو، آن وقت در موردش صحبت می‌کنیم.

   * روش­‌های خشن و تند رفتار کودک را به سمت پنهان­کاری و دروغ­گویی سوق می­دهد، از تنبیه بدنی خودداری کنید.

    * اگر کودک آن پول را خرج کرده بود، بحث باید روی بازپرداخت آن تمرکز شود و یا از مقدار پول توجیبی­ اش، کاسته شود و یا از خرید کردن آن وسیله تا مدتی محروم شود. 

   * برای مچ­‌گیری دام پهن نکنید، این کار باعث خدشه دار شدن اعتمادش به شما می­شود.

     * با کودک صحبت کنید که حتما باید وسیل‌ه­ای که برداشته است را به دوستش برگرداند و با انجام دادن این کار او را تشویق کنید.    

     * از نصیحت کردن پرهیز کنید.

    * اگر به این نتیجه رسیدید که پول توجیبی بیشتری نیاز دارد و یا خوراکی بیشتری باید به مدرسه ببرد، حتما این کار را انجام دهید.

 

                          

 

برچسب ها:

فرم ارسال نظر

9 - 2 = ?

نظرات کاربران

فرم ارسال نظر

5 + 8 = ?